Beroepsgeheim

Elke psycholoog is gebonden aan het beroepsgeheim.

Gedetailleerde informatie hieromtrent vind je terug in de deontologische code, raadpleegbaar op de website van de Psychologencommissie.

Deontologie

Als psycholoog houd ik mij aan de deontologische code voor psychologen.
 

Deze code is op 2 april 2014 goedgekeurd en op 16 mei 2014 gepubliceerd in het Staatsblad, als “Koninklijk besluit tot vaststelling van de voorschriften inzake de plichtenleer van de psycholoog.”
 

Ze is vanaf 26 mei 2014 verplicht voor alle psychologen, ongeacht hun statuut, sector of arbeidsreglement. Bij overtredingen kunnen psychologen gesanctioneerd worden.
 

De code beschrijft de plichten van psychologen naar hun cliënten toe. Dit gebeurt aan de hand van vijf pijlers: beroepsgeheim, eerbieding van de waardigheid en de rechten van de persoon, aansprakelijkheid, deskundigheid en integriteit. De artikels onder elk principe verhelderen hoe elk principe in de beroepspraktijk vorm kan gegeven worden.
 

De deontologische code kan je raadplegen op www.compsy.be/deontologie
 

Of iemand erkend is als psycholoog kan je nagaan met behulp van de zoekfunctie van de Psychologencommissie Is mijn psycholoog geregistreerd?.

Een psycholoog in jouw buurt kun je terugvinden in de zoekfunctie van de Belgische Federatie van Psychologen Zoek en vind een goede psycholoog.

Recent werd ook een Vlaams register van klinisch psychologen gelanceerd: www.klinischpsychologen.be.

Dringende hulp

Heb je dringend nood aan een gesprek en kan je niet bij een huisarts of bij de praktijk terecht?
 

Erkenning

In België is de titel van psycholoog bij wet beschermd. Alleen erkende psychologen mogen de titel gebruiken.
 

Aan de hogeschool of universiteit kan men een bachelor of master in de psychologie volgen en zich daarna specialiseren. Dat kunnen bijvoorbeeld psychotherapie opleidingen zijn waardoor een psycholoog zich ook psychotherapeut kan noemen.
 

Een erkende psycholoog is geregistreerd bij de psychologencommissie en is te herkennen aan een uniek erkenningsnummer.
 

Belangrijk: op 20 mei 2014 verscheen De wet Muylle in het Belgisch Staatsblad. Dit was de laatste stap om de erkenning van de klinisch psycholoog wettelijk te verankeren. Op 1 september 2016 trad de wet in werking. Vanaf 26 mei 2014 zijn psychologen die zich niet houden aan de deontologische code strafbaar.

Methodieken

De methodieken die gebruikt worden, hangen sterk af van de eigen voorkeur en specifieke opleiding van een psycholoog.

In deze praktijk wordt veel belang gehecht aan een open dialoog waarin de ruime context centraal staat en oplossingsvaardigheden versterkt worden.

Begeleiding hoeft niet uitsluitend met woorden (bv. gespreks- of schrijftherapie) te verlopen.

Naargelang de noden worden ook dramatechnieken (familieopstellingen, duplo als tweede taal, ...), creatieve technieken (tekenen, schilderen, boetseren, knutselen met doosjes en natuurmaterialen, ...) en algemene speltherapie (bv. het gebruik van poppen, gezelschapsspelen, muziek, enzovoort) gebruikt.

Mijn therapeutische visie vind je beschreven op de portaalsite van de Vlaamse Vereniging van deskundigen in de oplossingsgerichte en systemische therapie, opvoedkunde en coaching.

Daarnaast ben ik getraind in de methodiek Fit in je hoofd, goed in je vel en maak ik deel uit van het verwijsnetwerk van Fara

Ik ben eveneens opgeleid in het werken met de portaalsites gezondopvoeden.be en groeimee.be. Tot slot bekwaamde ik mij bij CEDES in het werken met ouders of andere verzorgenden in kansarmoede. 

Oplossingen als focus

In deze praktijk geloven we dat elk probleem een oplossing veroorzaakt!
 

Een uitgebreide beschrijving van deze therapeutische visie vind je beschreven op de portaalsite van de Vlaamse Vereniging van Oplossingsgerichte Deskundigen
 

Oplossingsgerichte therapie is een vorm van psychotherapeutische hulpverlening die gericht is op het benutten van de sterke kanten en hulpbronnen van de cliënt. Samen met de hulpverlener onderzoekt de cliënt welke vaardigheden hij al in huis heeft om zijn problemen aan te pakken.
 

De oplossingsgerichte therapie is een manier van werken die gericht is op het versterken van de autonomie van cliënten, waarbij de aandacht vooral uitgaat naar de oplossing in plaats van naar het probleem. De hulpverlener stimuleert een cliënt om zich een toekomst voor te stellen waarin het probleem zich oplost.Het uitgangspunt is dat het niet altijd nodig is om inzicht te hebben in het ontstaan van problemen om deze te kunnen oplossen.
 

De nadruk van de behandeling ligt daarom op het vinden van oplossingen. De cliënt wordt gezien als expert. Voor de hulpverlener is het referentiekader van de cliënt bepalend voor de manier waarop oplossingen worden vormgegeven.
 

De therapie is ontwikkeld vanuit een pragmatisch oogpunt. De bedenkers, De Shazer, Berg en collega’s van het Brief Family Therapy Center, hebben al experimenterend de oplossingsgerichte manier van werken ontwikkeld uit onvrede over traditionele hulpverleningsstrategieën die sterk probleemgericht werken. Al werkend kwamen zij tot de ontdekking dat:
 

  • als iets niet werkt, een hulpverlener of cliënt beter iets anders kan proberen, en als iets werkt, daar dan meer mee te doen;

  • elke cliënt sterke kanten en hulpbronnen heeft om te veranderen;

  • problemen beschouwd kunnen worden als wegversperringen als gevolg van beperkte herkenning van alternatieven en niet als symptomen van onderliggende pathologie;

  • een kleine verandering in een aspect van een probleem het begin kan zijn van een oplossing;

  • samenwerking en de focus op toekomstige mogelijkheden en oplossingen verandering versterken.
     

Kenmerkend voor oplossingsgerichte therapie is het vertrouwen van de hulpverlener in de mogelijkheden van de cliënt om zelf positieve veranderingen te realiseren. De basis van de oplossingsgerichte therapie ligt in het werk van Milton H. Erickson, de gezinssysteemtheorie, de post structurele, postmoderne of constructivistische ideologie (De Shazer, 1991, 1994; De Shazer & Berg, 1992 in Lewis & Osborn, 2004).

Oplossingen worden geconstrueerd door uitzonderingen op het probleem of situaties waarin het probleem verwacht wordt maar zich niet voordoet, te identificeren en uit te spitten. De competenties en sterke kanten worden benadrukt en vervolgens gericht ingezet om nieuw gedrag aan te leren (Lewis & Osborn, 2004). Door de vraag te stellen waar en wanneer zich uitzonderingen voordoen, wie daarbij betrokken zijn en wat diegenen doen, kunnen de hulpverlener en de cliënt praktisch uitvoerbare oplossingen vinden die aansluiten bij het referentiekader van de cliënt. Een uitzondering kan zo een (deel)oplossing van het probleem zijn en daarmee een startpunt voor een grotere verandering. Door te zoeken naar uitzonderingen wordt een kettingreactie in gang gezet die leidt tot de oplossing van een groter probleem.
 

Het uitgangspunt van oplossingsgerichte therapie is dat individuen de capaciteiten hebben om zelf oplossingen voor hun problemen te bedenken. De belangrijkste taak van de hulpverlener is om de cliënt dit intrinsieke potentieel te helpen ontdekken en de cliënt in een positieve richting te leiden die de cliënt samen met de hulpverlener definieert. Het is voor de oplossing niet nodig om het probleem tot op de bodem uit te diepen (Cepeda & Davenport, 2006).
 

Oplossingsgerichte therapie richt zich op de sterke kanten van een cliënt, omdat dit constructiever is dan werken aan zijn tekorten en problemen. De verwachting is dat de behandeling tot betere resultaten leidt wanneer een hulpverlener de sterke kanten benadrukt, hoe klein de signalen voor verbetering ook zijn. Een hulpverlener en een cliënt die samen zoeken naar de sterke kanten en hulpbronnen, zoals ondersteuning door familie of vrienden, van een cliënt, krijgen gemakkelijker een constructieve samenwerkingsrelatie. Het helpt hen zich samen te richten op de bestaande competenties van de cliënt om de doelen van de behandeling te bereiken. Een dergelijke samenwerking zorgt er ook voor dat de cliënt vertrouwen in en respect voor de hulpverlener krijgt (Cepeda& Davenport, 2006).


Bron

 

Psychotherapeutische visie

In deze praktijk hanteren we de oplossingsgerichte systemische en cognitieve benadering, afgeleid van de therapeutische visie beschreven op de portaalsite van de Vlaamse Vereniging van Oplossingsgerichte Deskundigen
 

HISTORIEK

De ontwikkeling van het oplossingsgericht werken is een trans-Atlantisch verhaal. Het model van oplossingsgerichte therapie werd in de Verenigde Staten ontwikkeld in de jaren 80 door Steve Deshazer, Insoo Kim Berg en Yvonne Dolan aan het BFTC (Brief Family Therapy Center) in Milwaukee. In dezelfde periode in Europa ontwikkelde het Korzybski Instituut te Brugge met Luc Isebaert, Myriam Le Fevere de Ten Hove, Erwin De Bisscop, Marie-Christine Cabié een gelijkaardig therapeutisch model dat later op het Therapeutic Conversations 3 congres in Denver (1996) omgedoopt werd tot ‘The Bruges Model’. Toen Steve Deshazer en Luc Isebaert elkaar op een congres ontmoeten in Parijs was dit het begin van een langdurige vriendschap en intellectuele kruisbestuiving die het oplossingsgericht werken wereldwijd zou verspreiden en beïnvloeden. 


EPISTEMOLOGIE

Het denkmodel dat we hanteren steunt op volgende vier principes:
 

  1. "The Map is not the Territory" (Alfred Korzybski). Onze werkelijkheid is een betekenisvolle realiteit; wij kennen de wereld niet zoals zij is, maar zoals we haar interpreteren. Slechte kaarten leiden ons door moerassen, gevaarlijke en doodlopende wegen. Goede kaarten zijn voldoende analoog aan het reële landschap en laten ons toe de weg van ons leven goed te plannen.
     

  2. "If it ain’t broke, don’t fix it: if it’s broke, do something else". Steve de Shazer’s pragmatische visie: Het gezond verstand is een prima instrument om oplossingen te vinden. "Keep it simple."
     

  3. "Eendracht maakt macht": Een goede alliantie tussen therapeut en cliënt, en samenwerking met het cliëntsysteem, zijn essentiële factoren in het welslagen van een therapie.
     

  4. "De cliënt heeft de oplossingen": dit Ericksoniaanse postulaat helpt ons, om geen voorgekookte eenheidsworst- oplossingen aan te bieden. Het is helemaal niet de taak van de therapeut- expert oplossingen aan te reiken. Hij zal de cliënt helpen een context te creëren, waarin de cliënt-expert zijn eigen oplossingen kan genereren.
     

UITGANGSPUNTEN

Wat werkt in therapie en in andere interventies die op verandering gericht zijn, zoals opvoeding en coaching? Welke factoren zijn verantwoordelijk voor het resultaat? Een overweldigend corpus van onderzoek heeft aangetoond dat het niet de specifieke factoren zijn (technieken die verschillen van een therapeutisch model naar het ander), maar de non-specifieke factoren.  
 

Dit zijn ten eerste cliëntgebonden factoren, zoals:

  • de vraag of de cliënt een duidelijk en positief doel voor ogen heeft

  • de vraag of de cliënt gemotiveerd is om er zelf wat aan te doen

  • de competenties en resources die de cliënt en het cliëntsysteem in de therapie inbrengen, de successen die reeds behaald werden

  • de hoop die de cliënt heeft dat deze therapie hem zal helpen.
     

Ten tweede zijn dit factoren die de therapeut inbrengt in de therapeutische relatie, zoals:
actief uitgedrukte empathie met de cliënt

  • onvoorwaardelijke aanvaarding van de cliënt zoals hij is, met alle kwaliteiten en alle tekortkomingen

  • authenticiteit in het uiten van opinies en gevoelens

  • respect voor alle leden van het cliëntsysteem

  • interesse in alles wat het leven van de client uitmaakt

  • geloof in de werkzaamheid van het gebruikte model.
     

De oplossingsgerichte cognitieve therapie zoals die onderricht wordt aan ondermeer het Korzybski instituut is specifiek gericht op deze non-specifieke factoren. Pas dit model toe, en wat je verder ook doet, je bent er zeker van dat je maximaal op resultaat gefocust bent.  


COGNITIEF- GEDRAGSTHERAPEUTISCH

In een bepaalde situatie (de trigger, de stimulus) produceren we een bepaalde gewoonte (het respons). Pathologie ontstaat, wanneer we met steeds dezelfde, ongewenste gewoontes reageren op bepaalde situaties (de symptoomcontext). Gewoontes zijn samengesteld uit cognities, gevoelens en gedrag. Therapie bestaat erin, de cliënt te helpen om in plaats van de ongewenste, gewenste gewoontes te ontwikkelen (of terug te vinden) in de symptoomcontext.


NEUROPSYCHOLOGISCH

Gewoontes worden in de hersenen vastgelegd in anatomische circuits, die automatisch geactiveerd worden in de symptoomcontext. Therapie bestaat erin, de cliënt te helpen om alternatieve (en meer gewenste) circuits aan te leggen die preferentieel zullen geactiveerd worden in de symptoomsituatie.


SYSTEMISCH

Gewoontes zijn niet alleen intrapsychische structuren. Mensen uit onze omgeving, leden van onze systemen, reageren erop met hun eigen gewoontes: gewoontes maken deel uit van de regels van een systeem. Therapie bestaat erin, de leden van het systeem te helpen om alternatieve, meer bevredigende regels te ontwikkelen.


ERICKSONIAANS

Therapie loopt via communicatie. Adequaat en resultaatgericht, maar ook respectvol en aanvaardend communiceren met de cliënt is de basis van alle therapeutische vaardigheden.


HET BRUGS MODEL

Een psychotherapie is geslaagd als:

  • de cliënt en het cliëntsysteem weer in vrijheid hun existentie kunnen uitbouwen, zonder gestoord te worden door problemen en symptomen

  • de cliënt en het cliëntsysteem de beperkingen die de realiteit nu eenmaal met zich meebrengt kunnen accepteren, hun verleden kunnen integreren en vanuit hun mogelijkheden en hun competenties hun dagelijkse leven naar wens kunnen inrichten

  • de cliënten kortom hun eigen doelstellingen kunnen realiseren

  • indien nodig, de therapeut de cliënt een voldoende aantal technieken heeft bijgebracht, waardoor deze zijn competenties gericht kan gebruiken en zijn potentialiteiten ontwikkelen 

  • de cliënt nieuwe, bevredigende gewoontes ontwikkeld heeft die hij kan inzetten in de situaties waar hij totnogtoe zijn problemen en symptomen produceerde
     

Daarom is het therapeutisch gesprek in het Brugs model gericht op:
 

  • het kunnen uitbouwen van een werkzame en wederzijds respectvolle alliantie tussen de therapeut en het cliëntsysteem 

  • respect en interesse voor de cliënt als mens, niet alleen als symptoomdrager

  • de oplossingen, dit wil zeggen de competenties en resources die de cliënt in zich draagt

  • alles wat nuttig kan zijn om de cliënt te helpen, zichzelf te helpen


Bron


Meer lezen? Een overzicht van relevante literatuur vind je terug op VVDO.

Werkwijze

Wat is de werkwijze van een psycholoog/psychotherapeut?
 

Geen twee begeleidingen verlopen gelijk, maar toch wordt een min of meer vast patroon gevolgd om tot een succesvolle begeleiding te komen.
 

  • Aanmelding

De aanmelding vindt plaats wanneer je telefonisch of via mail contact opgenomen hebt. Dit kan op eigen initiatief of na doorverwijzing (door de huisarts, psychiater, ...). Tijdens deze aanmelding worden jouw contactgegevens (telefoonnummer, adres, geboortedatum) bevraagd en kan je reeds kort omschrijven wat de moeilijkheden zijn.
 

  • Kennismaking

Na aanmelding, wordt een eerste kennismakingsgesprek (= intake) telefonisch of via mail ingepland. 

Tijdens dit gesprek wordt onderzocht of begeleiding in de praktijk kan opstarten. Indien je met jouw vragen niet in de praktijk terecht kan, word je gericht doorverwezen. Daartoe werkt de praktijk nauw samen met enkele betrouwbare partners in de regio.
 

  • Belevingsonderzoek kinderen

Kinderen zijn vaak geen vragende partij om op gesprek te komen. Zelf ondervinden ze misschien weinig of geen klachten. In de praktijk wordt daarom voldoende tijd genomen om hun unieke beleving te onderzoeken.

Zowel via gesprek als via creatieve methodieken (spel, tekeningen) wordt onderzocht hoe zij hun leefwereld ervaren, hieraan betekenis geven en eraan deelnemen. Zo kunnen we achterhalen waar hun sterktes liggen en waarvoor ze nieuwe vaardigheden moeten aanleren.

Indien noodzakelijk wordt gevraagd contact op te nemen met eventuele doorverwijzers, school, CLB, vroegere hulpverlening, ...

Bij kinderen van gescheiden ouders wordt toestemming van beide ouders gevraagd om begeleiding op te starten.

Momenteel worden geen intelligentietesten afgenomen in de praktijk.
 

  • Begeleiding

Na het kennismakingsgeprek en/of belevingsonderzoek bij kinderen kan gekozen worden voor individuele begeleiding of deelname aan de groepssessies.
 

Indien individuele begeleiding bij kinderen opgestart wordt, maken we in samenspraak een individueel handelsplan met concrete doelstellingen op. Dit plan vormt een handige leidraad tijdens de daaropvolgende begeleidingsgesprekken. Ouders en/of opvoeders worden maximaal betrokken tijdens dit traject.
 

Zowel bij kinderen als volwassenen hangt de frequentie van begeleidingsgesprekken af van de eigen behoeftes, de intensiteit van de gesprekken en de impact die de problemen op de levenskwaliteit uitoefenen. Meestal volgt na 4 à 5 gesprekken een evaluatiemoment. Nadat de begeleiding afgerond is, is een nazorggesprek (eventueel telefonisch of via mail) enkele maanden later aangewezen.

Nog vragen?

Om het formulier te verzenden, moet u eerst akkoord gaan met het privacy statement.
Privacy Statement | Cookie Statement | Disclaimer | Webdevelopment by Plenso